Reksio i Kundzia

Ponury los prześladował Tropa nieustannie.

– A może ty pójdziesz ze mną? Chodź, nie bój się.

Trop wstał i ruszył powoli za dzieckiem. Nie miał innego wyjścia. Był ni­czyj, a ten głos dawał nadzieję na lepsze jutro. W tym momencie rozległo się gwałtowne szczekanie i na podwórze wypa­dły dwa jamniki, które pełne energii po poobiedniej drzemce, postanowiły przywrócić ład i porządek w obejściu.

– Co tu się dzieje?! Co to za harmider? Przy furtce pojawił się mężczyzna. – Marysiu, co to za pies?

– Biedny piesek, leżał w trawie koło domu i był głodny. Dałam mu wodę i chleb. Tatusiu zostawimy go – dobrze?

– A Reksio i Kundzia, może je sprzedamy – co?

– Proooszę tatusiu! Zobacz, jaki on biedny!

– To pies do polowania, może zgubił się myśliwemu, wygląda naprawdę okropnie.

Reksio i Kundzia przez ten czas wrzeszczały wniebogłosy na znak protes­tu. Ich jamnicza duma nie znosiła konkurencji. Nie dopuszczały myśli, że jakiś przybłęda brudny i śmierdzący może pochłonąć uwagę niemal całej rodziny. Przecież do tej pory jedynie one – jamniki – były oczkiem w głowie i tresowały swych państwa na wymyślne sposoby, tak jak to tylko jamnikom przydarzyć się może.